Ταμείο κοινωνικής ασφάλισης. Στην ιδιωτική ασφάλιση υγείας, δεν είναι απαραίτητο ο ασφαλισμένος να έχει και Κρατικό φορέα ασφάλισης (ΕΟΠΥΥ). Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει και κρατικός φορέας ασφάλισης και συμβάλει σε μια νοσηλεία, τότε η απαλλαγή (συμμετοχή) του ασφαλισμένου από το ιδιωτικό του συμβόλαιο υγείας, είτε μειώνεται είτε μηδενίζεται, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει και ο ίδιος χρήματα για τη νοσηλεία του.
Ομαδική ασφάλιση. Ένας άλλος τρόπος μείωσης της συμμετοχής (απαλλαγής στα έξοδα νοσηλείας) πέρα από τη χρήση Κρατικού φορέα ασφάλισης, είναι η ύπαρξη και συμμετοχή ομαδικού συμβολαίου ασφάλισης. Πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις παρέχουν ομαδική ασφάλιση υγείας στους εργαζομένους τους ως προνόμιο συνεργασίας με την επιχείρηση. Έτσι, κάποιος ο οποίος εργάζεται σε μια επιχείρηση που του παρέχει και ομαδική ασφάλιση, επιλέγει ατομικό συμβόλαιο υγείας με μεγάλη απαλλαγή, συνήθως 6.000€ – 10.000€, ούτως ώστε να λειτουργεί ως επέκταση κάλυψης του ομαδικού του, με πολύ χαμηλά ασφάλιστρα.
Τα ομαδικά συμβόλαια υγείας είναι ένα καθαρό κέρδος για τον εργαζόμενο ωστόσο δεν είναι επαρκές για δύο βασικούς λόγους.
Α) Χαμηλό όριο κάλυψης(συνήθως 15.000€) έναντι των προσωπικών (1.500.000€), με αποτέλεσμα σε κάποιο σοβαρό περιστατικό υγείας να μην έχουν πλήρη κάλυψη εξόδων.
Β)Η ασφαλισιμότητα είναι κατι που τίθεται σε κίνδυνο από την στιγμή που ο ασφαλισμένος εξαρτάται πλήρως από την εταιρεία που του παρέχει το ομαδικό.
Βλέπουμε λοιπόν ότι τα ομαδικά προγράμματα είναι σε θέση να συμπληρώσουν τα ατομικά προγράμματα αλλά δεν μπορούν να τα υποκαταστήσουν πλήρως.