W torfowiskach zgromadzonych jest ok. 30%
światowych zasobów węgla.

Torfowiska zajmują ok. 3% powierzchni kontynentów, a zmagazynowane jest w nich niemal 30% światowych zasobów węgla – prawie dwa razy więcej niż sumarycznie we wszystkich lasach na Ziemi. Zniszczenie istniejących torfowisk dałoby ten sam efekt, co kolejne 100 lat spalania węgla w takim tempie jak obecnie. Niestety, torfowiska są jednymi z najszybciej zanikających ekosystemów naszej strefy klimatycznej.

Największy kompleks torfowisk w Polsce
znajduje się w Kotlinie Biebrzańskiej.

W Polsce torfowiska zajmują około 4% powierzchni kraju i znajdują się przede wszystkim na północy – w rejonach pojezierzy, a także w dolinach dużych rzek – oraz wysoko w górach. Bagna biebrzańskie to największy obszar naturalnych torfowisk w naszej strefie biogeograficznej.

Łąki mogą kształtować mikroklimat.

Łąki kształtują klimat w skali lokalnej – zwiększają wilgotność powietrza, łagodzą wahania temperatury gleby i powietrza, mają istotny wpływ na ilość i rozkład opadów atmosferycznych, przyczyniają się do powstawania rosy i mgieł. Zwarta ruń roślin łąkowych zwiększa retencję wody. Dzięki magazynowaniu wody deszczowej w glebie łąki i pastwiska łagodzą skutki suszy i wpływają na bilans wodny.

Z ekosystemów lądowych pochodzi 95% żywności.

Obecnie 1/3 gleb na Ziemi jest zdegradowana, a jeśli nie zrobimy nic, to do 2050 r. zdegradowanych będzie 90% gleb. Biorąc pod uwagę, że globalna populacja ludzka rośnie i do 2050 r. osiągnie ok. 10 mld, stoimy przed poważnym zagrożeniem dla światowego bezpieczeństwa żywnościowego.

Do europejskich gospodarstw domowych codziennie
dostarczane są średnio 144 litry wody na osobę.

Od 1990 r. ilość wody pobieranej w Europie zmniejszyła się o 19%. Obecnie ponad 80% ludności Europy posiada podłączenie do oczyszczalni ścieków komunalnych, co znacznie ogranicza ilość zanieczyszczeń wprowadzanych do zbiorników wodnych. Za ok. 40% całkowitej ilości wody zużywanej rocznie w Europie odpowiada rolnictwo. Połowa z tego przeznaczona jest na nawadniane ok. 9% całkowitej powierzchni użytków rolnych, położonych głównie w krajach Europy Południowej.

Drzewa mogą obniżać temperaturę w miastach o 10°C
w porównaniu z terenami bez drzew.

Stan ekosystemów miejskich głęboko wpływa na jakość naszego życia. Dobrze funkcjonujące naturalne elementy ekosystemów miejskich pełnią szereg usług ekosystemowych. Oprócz obniżania temperatury, drzewa i krzewy m.in. mogą tworzyć naturalne bariery przed wiatrem, zmniejszając jego siłę od 20 do 80%, a także ograniczać stopień zapylenia powietrza nawet o 75%.

Wszystkie wymienione działania mogą pozytywnie
wpłynąć na stan ekosystemów miejskich.

Niekontrolowany rozwój miast pochłania coraz więcej terenów naturalnych i żyznych gruntów rolnych, a zabetonowywanie przestrzeni sprawia, że wokół domów, dróg i zakładów przemysłowych pozostaje niewiele miejsca dla przyrody. Ponadto, odpady i emisje z przemysłu, ruchu ulicznego i gospodarstw domowych zanieczyszczają wody, gleby i powietrze. Poprawa stanu ekosystemów miejskich wymaga świadomości i zaangażowania zarówno obywateli, jak i decydentów.

Lasy porastają 31% powierzchni lądowej ziemi.

Oznacza to, że średnio na jednego człowieka przypada 0,52 ha lasu. Ponad połowa, bo aż 54%, światowych lasów znajduje się jednak w tylko pięciu krajach: Federacji Rosyjskiej, Brazylii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Chinach. Każdego roku tracimy około 4,7 miliona hektarów lasów tropikalnych (obszar wielkości Słowacji), często w celu uzyskania gruntów wykorzystywanych do produkcji produktów żywnościowych, np. oleju palmowego czy wołowiny. Ogromne połacie lasów są też degradowane poprzez nadmiernie intensywną gospodarkę leśną, zanieczyszczenia, a także problemy, które nasilają się w wyniku zmian klimatu, np. pożary czy inwazje szkodników.

Lasy pełnią funkcję naturalnych zbiorników retencyjnych.

Leśna gleba działa jak zbiornik wodny – krople deszczu spływają po liściach, gałęziach i pniu, po czym wsiąkają w glebę. Najpierw budowane są zasoby dla roślin, a nadmiar wilgoci powoli wędruje głębiej do coraz głębszych warstw zasilając wody podziemne.